http://www.pasargad0098.blogfa.com

                           نه !

                           هرگز شب را باور نکردم

                           چرا که

                                       درفراسوی دهلیزش

                            به امید دریچه ای

                                                      دل بسته بودم !

یادته گفتی بهم تا شقایق زنده ست زندگی باید کرد،

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد،دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو،

اومدم آهسته ، نرم تر از یک پر قو،خسته از دوری راه،خسته و چشم به راه

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار،فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه،

آره تنها باشه،یارغم ها باشه

یادته می گفتی گاه گاهی قفسی می سازم می فروشم به شما،

تا با آواز شقایق که در آن زندانیست دل تنهایی تان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه،سهراب!ساحل یک نفسه

نیست که تازگی بره این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت،منو با خودت ببر به قایقت

راست می گفتی کاش مردم دانه ها ی دلشان پیدا بود،آره کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب!

تو خودت گفتی بهم:

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق تر است

زرد است که لبریز حقایق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

عاشق نشدی و گرنه می فهمیدی

پاییز بهاریست که عاشق شده است

حسین شرافتی است بی همتا بر فراز تاریخ

چه شگفت آور است سرداری سرهای بریده

رشک بهشت است آنجا که کویر جان از زلال حسین بنوشد

و تمنای سعادت که دل گرفتارش آید...

سکوتی بر لبانم

فریادی در دلم

با چراغ غم تنهایی

در گذر از کوچه های بی چراغ

می خوانم با باران

پنجره را که باز کنی

صدایم را خواهی شنید...

تمام وجودم می لرزید آن لحظه ای که محو تو شده بودم و آن دمی که چشمانم به نگاه تو خیره شده بود و تو بی آنکه به من توجهی کنی نگاه معصومت را دزدیدی و پشت حرمت شب پنهان کردی.تو بهتر از هرکس می دانستی که من گرفتار وجودی شده ام که در سراسر تنم ریشه کرده و فکرش لحظه ای مرا رها نمیکنه.اما...اما دگر هیچ...

همیشه از روزی می ترسیدم که تنها شوم.می ترسیدم از روزی که دیگر ارزشی برایت نداشته باشم.اما خیلی وقت است که این روزها به ماه و ماه ها به سال تبدیل شده.دلم هوایت را کرده.هوای چشمان بارانی ات.هوای دستان پر مهرت که همیشه امید بخش زندگی ام بود.اما چه زود این خوشی ها را از من دریغ داشتی...

افسوس و هزاران افسوس که زندگی مانند پرده ی نمایش لحظه ای از جلوی چشمانمان می گذرد و ما را با خاطرات تلخ و شیرینش به رویا فرو می برد.بعضی از این نمایش درس زندگی می گیرند و بعضی چون من فقط غرق در خوشی های زودگذر می شوند...

همه چیز مانند خواب بود.خوابی کوتاه و زمستانی.همیشه فکر می کردم در نبرد با زندگی من پیروز میدان هستم اما این زندگی بود که از من انتقام گرفت.حتی فکر لحظه ای بی تو بودن به ذهنم خطور نمی کرد ولی سال هاست که تنهایم گذاشتی...تو رفتی...تو همیشه آرزویت این بود که روزی معشوق واقعی ات را ببینی و برای این آرزو روزشماری می کردی.اما یادت می آید که می گفتی همیشه با من خواهی ماند.یادت می آید که می گفتی لحظه ای مرا ترک نخواهی کرد و همیشه به یادم خواهی بود اما تو...

آری تو به عشقت رسیدی اما من سال هاست که عشقم را از دست داده ام.من گرفتار سکوتی شده ام که هیچ بغضی آن را نمی تواند بشکند.من در پس ابرهای تاریک به بهای گستاخی ام تو را از دست دادم و سال هاست که تاوان این گستاخی را پس می دهم و خودم را مستحق مجازات پروردگارم می دانم.تنها آرزویم این است که تو را برای یکبار و فقط یکبار دیگر ببینم...

آه...چقدر دلم هوایت را کرده است...

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همان دوست داشتن زیباست